Dit register is aangemaakt door Andrew McPherson op 20 juli 2026 en blijft zichtbaar tot 20 oktober 2026
William Eustace (Billy) McPherson
De HEERE is mijn Herder
Psalm 23
In dankbare herinnering aan alles wat hij voor ons heeft betekend en gedaan, geven wij u kennis van het overlijden van mijn lieve man, mijn vader, onze schoonvader en opa.
It’s a braw bricht moonlicht nicht
Best heel lang geleden zat ik bij Fiona in de klas. Een hele mooie en lieve meid die nog vaak in mijn gedachte is. Maar zij was tevens de zus van mijn allerbeste vriend en later zelfs zwager. Dus Bill ken ik écht al heel lang. Met zijn mooie Schots accent en onze voorliefde voor muziek konden we het altijd heel goed konden vinden en lekker kletsen. Ik kwam er ook redelijk vaak. Met de doedelzak aan de muur en foto’s van Andrew en Fiona door de jaren heen op de trap en altijd een warm ontvangst.
Op vrijwel elk verjaardagsfeestje in Diemen of Weesp praten we wel even over muziek maken en het leven. Oud en nieuw bij ons thuis was een vaste prik. We waren een grote familie. We deelden door de jaren heen lief, maar ook vooral leed. We werden helaas steeds vaker getroffen en er zijn geliefden aan Bill voorgegaan. Tja, of het nu onverwacht, verwacht is en hoe zo van alle dag zoiets eigenlijk ook is, het komt altijd keihard aan… Hij laat een leegte achter…Een leegte die je maar beter kunt vullen met alle positieve herinneringen die er overvloedig zijn.
Maar er was ook pijn. Die aandoening, waardoor het steeds moeilijker werd om muziek te maken. Het allerergste wat je als ouder kunt overkomen, je kind moeten verliezen. Je vrouw steeds verder zien wegraken en wat voor iedereen elke dag dichterbij komt, het ouder worden met al zijn gebreken… Maar Bill liet het ons niet merken, ondanks alles bleef hij vrolijk en positief. In de geest van “mijn handen doen het niet meer, maar mijn stem doet het nog prima.” Ik denk ook dat hij dat tot het einde volhield.
Bill heeft nu geen pijn meer, geen verdriet, kan straks zingen met de engelen en heeft rust nu hij aan de hand van Fiona zijn reis naar het licht vervolgt. Eindelijk weer samen… Nog even achterom kijkend wie hij achterlaat. Stralend, alsof hij wil zeggen, "Ik zie jullie verdriet, maar maak je geen zorgen, het is goed zo… Mocht je ooit in de verte een soort van engelengezang horen, luister dan extra goed, wellicht hoor je mij…"
It’s an extra braw bricht moonlicht nicht.
Rest in peace.
We kenden Billy als een zeer hartelijke en muzikale man die een blijmoedig christen was en het altijd weer fijn vond om in de gemeente de Reddingsark in Baarn te komen. We wensen in het bijzonder Rietje en verdere familie Gods kracht en vertroosting toe om het gemis van Billy te dragen. We zijn dankbaar te weten dat Billy uit zijn lijden is verlost en nu mag vertoeven bij zijn Hemelse Vader.
Als kind kwam Billy regelmatig met Rietje bij mijn ouders over de vloer en was het altijd erg gezellig met muziek en zang. Na het overlijden van mijn ouders is het contact verwaterd, maar via de "nichtendag", welk jaar weet ik niet meer, kregen we weer contact.
En zo leuk, dat Billy en Rietje een paar keer een paar dagen bij mij op Texel zijn geweest. Volgens mij in 2016 voor het eerst, nadat mijn man overleden was. We hebben genoten van het strand en elkaar, lekker met de voeten het water in, de foto's spreken voor zich. Het boottochtje, waarbij ook mijn zus en zwager meegingen was fijn.
In 2019 hebben we een huifkartocht gemaakt, het weer was slecht maar in de gele oliejas was het geen probleem....Ik denk dat dat de laatste keer was, ook door Corona en later het trieste uit huis gaan van Rietje. Zo trouw heeft Billy haar bezocht en het beste ervan gemaakt, hoewel hij zeker ook eenzaam was. Met tram 19 van west naar oost was het altijd gezellig in de Van de Waalstraat. Fiona was nooit uit zijn gedachten en altijd kwamen er foto's van een trotse opa van de kleinkinderen die ook "iets in de muziek "deden. Verder deden we het contact via videobellen, wat nog weleens mislukte.
Ik ga hem missen !
In aanvulling op mijn vorige tekst moet ik zeker vermelden hoe Billy het waardeerde dat Andrew en zijn vrouw Daniëlle elke vrijdag boodschappen haalden en voordat er hulp was hem in het huishouden hielpen. Ook de gezellige etentjes bij Andrew thuis werden zeker niet vergeten.
Ik wens de familie heel veel sterkte.
Bill. We will all miss your cheery personality and friendly nature, you will be fondly remembered by everyone here at Beth Shalom.
De man van Maria. Onze Marie. Zijn vrouw. Een voorbeeld van hoe liefde kan blijven voortbestaan tot in de ouderdom. De zorgzaamheid die Bill tot de laatste maanden ten toon spreidde, was ontroerend. Nog voor de embarlijke val, die het einde tekende van het samenzijn van Bill en Maria was het een zware reis voor Bill om naar Beth Shalom af te reizen. Maar hij kwam, niet meer elke dag maar toch nog regelmatig. Als ik Bill dan zag dan hadden we het over mistlampen. Dats was ons grapje. Bill vroeg mij dan of ik de mistlampen aan had gehad. Mistlampen?
Dat kan ik verklaren. Bill reed in een Hyundai i10. Een iets oudere dan de mijne, maar hetzelfde model. Op een ochtend ruim twee jaar geleden naar schatting was het mistig in Nederland. Mist genoeg om de mistlamp te ontsteken. Mijn auto was vrij nieuwen hoe ik ook keek en probeerde het licht ging niet aan. Die middag vroeg ik Bill hoe dat zat en bij die gelegenheid legde hij mij het uit. De mistlamp werd symbool voor waar Bill voor stond, namelijk de wereld verlichten. Dat deed hij namelijk. Wij kenden hem als een verlichter. Iemand waarbij het prettig is te vertoeven in donkere tijden zoals een opname in een verpleeghuis.
Bill bezocht heel trouw Maria. Maakre haar blij elke dag weer. Toen het vanwege de val en de wervels breuken niet meer ging toen lukte het een collega zo nu en dan hem op te halen. Zorgen dat verbindingen blijven bestaan ook al kost dat een reis heen en weer naar Diemen. Daar staan wij als team voor en we waren blij dit te kunnen uitvoeren.
Amiad Ilsar
Ronieth Ilsar
Lieve Bill
De man van Maria. Onze Marie. Zijn vrouw. Een voorbeeld van hoe liefde kan blijven voortbestaan tot in de ouderdom. De zorgzaamheid die Bill tot de laatste maanden ten toon spreidde, was ontroerend. Nog voor de noodlottige val, die het einde tekende van het samenzijn van Bill en Maria, was het een zware reis voor Bill om naar Beth Shalom af te reizen. Maar hij kwam, niet meer elke dag, maar toch nog regelmatig. Als ik Bill dan zag, dan hadden we het over mistlampen. Dat was ons grapje. Bill vroeg mij dan of ik de mistlampen aan had gehad. Mistlampen?
Dat kan ik verklaren. Bill reed in een Hyundai i10. Een iets oudere dan de mijne, maar hetzelfde model. Op een ochtend ruim twee jaar geleden, naar schatting, was het mistig in Nederland. Mist genoeg om de mistlamp te ontsteken. Mijn auto was vrij nieuw en hoe ik ook keek en probeerde, het licht ging niet aan. Die middag vroeg ik Bill hoe het zat en bij die gelegenheid legde hij het mij uit. De mistlamp werd symbool voor waar Bill voor stond, namelijk de wereld verlichten. Dat deed hij namelijk. Wij kenden hem als een verlichter. Iemand bij wie het prettig is te vertoeven in donkere tijden, zoals een opname in een verpleeghuis.
Bill bezocht heel trouw Maria. Maakte haar elke dag weer blij. Toen hij vanwege de val en de daarbij gebroken wervels niet meer ging, lukte het een collega zo nu en dan hem op te halen en zo het contact tussen de echtgenoten te behouden. Zorg dat verbindingen blijven bestaan, ook al kost dat een reis heen en weer naar Diemen. Daar staan wij als team voor en we waren blij dit te kunnen uitvoeren.
Eenmaal aangekomen in de woonkamer verlichtte hij de hele omgeving en zijn blijdschap en vrolijkheid klaarden elke mist op. Bill was er voor iedereen. Bill hield van mensen en ging mee met alle uitstappen die we aanboden aan de cliënten. Het strand, Artis en de Keukenhof. Bill was erbij, waarbij hij Maria in de beginperiode begeleidde. Hij ging bij het laatste uitje naar Artis bijna een jaar geleden mee, gezeten in een rolstoel. Je bleef positief en vrolijk ondanks alles. Ik zag je binnenkomen in de gang met je stralende gezicht en ogen onder je pet.
De maandagen waren altijd speciaal. Vaak kwamen jullie beneden om te genieten van een pannenkoek. Maar er was meer. Er waren de vrijwilligers van de kerk. Jonge gedreven Engelstalige jongvolwassenen. Jij hield ervan om met hen te praten. Aan het eind van de middag zaten jullie vaak achter de vleugel in het restaurant te spelen en zingen.
Jij hield van muziek. Het was je hart, een deel van je leven. Op maandagen werd er behalve pannenkoeken gebakken ook gezongen. De woorden zingen terwijl de muziek op een band speelt.
Enkele weken geleden kreeg je de microfoon en zong je met alle passie en liefde voor Maria .
"Falling in love with you"
Amiad Ilsar
Na een lange muzikale vriendschap van bijna 60 jaar is Billy Thuisgekomen. Hij was een blijmoedig man en bij iedere ontmoeting zong hij wel een Schots liedje, zowel bij Rietje als in de kerk.Zijn leven was niet allemaal rozengeur en maneschijn, maar hij bleef gelovig vertrouwen op de Here Jezus. Ik zal me hem herinneren als een dierbare vriend.
Bill’s passing represents a huge loss: for his family, for the entire community of Beth Shalom-where he was so beloved by so many-and deeply by myself and my family. I’ve known Bill for only 5 years, yet in that short time I came to think of him and his dear Maria (Rietje) as part of my own family. Indeed, it was through caring for my dear departed father, Harrie, that I first met Bill and Rietje. Harrie and Rie were both residents on the 3rd floor. And like Bill, I loyally and frequently visited my father. What Bill and I shared was a deep respect for our loved one, despite their shortcomings which eventually led to their residency on the 3rd floor. It would take Bill a half hour to make it upstairs after arriving because he spoke with everyone, from the receptionist to the physiotherapist to the other residents, and always with a joke. He spoke with me in a touching way about the loss of his daughter Fiona, and with pride about the musical talents of his grand daughter Megan, joking that she inherited his musical gene, and about the meaningful phone conversations with his brother. The four of us became family. But Bill’s Beth Shalom family extended far beyond our cozy circle; Bill brought a ray of sunshine into everyone’s life he associated with. I can still hear his strong voice, singing, as he sat behind the piano, joyfully entertaining crowds of people. He was the favorite of the American church group volunteers of young men and women, who even visited him at his home when he was unable to come to Beth Shalom. Bill’s gentle love and caring for others was returned many fold by those he knew. Despite Harrie’s passing several years ago, I stayed on at Beth Shalom, volunteering to help care for others on the 3rd floor and beyond. I could and did always count on Bill to lend a hand, to deeply understand the types of challenges we faced, which can only be fully understood by people doing such work. Now that I am managing the volunteer team at Beth Shalom, I think I can speak for all who knew him in saying that nothing will be the same without him.
Intens verdrietig om wat niet meer is
en nooit meer zal zijn.
Dankbar voor wat was en altijd zal blijven.
Heel veel stärkte.
Mijn oom en tante zijn eigenlijk door mijn hele leven overal bij geweest. Mijn tante bracht ons, mijn broer en ik naar school als het niet zo lekker ging met mijn moeder. Tussen de middag een puddingbroodje eten bij opa Tichelaar aan de overkant bij tante Rietje en Ome Billy die woonde toen nog in Amsterdam oost. Bij elke verjaardag en feestje waren wij bij elkaar. Ome Billy speelde regelmatig op de piano of gitaar. Met kerst zaten we aan de kersttafel in de Watergraafsmeer allemaal met christmas crackers en later allemaal zo een maf mutsje op je hoofd. Toen ik later kinderen kreeg waren hun ook een soort van bonus opa en oma ze waren overal bij betrokken en namen de kinderen vaak mee op een uitje. Toen we op de camping gingen staan hielpen hun elk jaar in het voorseizoen met de opbouw gezellig allemaal een broodje en koffie mee. En bij het afbreken waren ze ook weer van de partij. Ik weet dat mijn vader ook veel rondjes met Ome Billy langs de Jaap Eden baan heeft gelopen omdat hun kinderen op schaatsen zaten. Ach en nog veel meer. Maar nu is het goed geen pijn meer en dicht bij Fiona. Rust zacht
Lieve familie,
Wat zullen wij Bill missen op de afdeling!
Beth Shalom derde etage, Bill kwam daar om zijn Rietje te bezoeken maar raakte met ons allemaal bevriend.
Bill was altijd even even vriendelijk, liefdevol en complimenteus voor Rietje en voor ons, had ook altijd aandacht en een woordje voor de medebewoners van Rietje en maakte daarmee de middagen dat hij bij haar op bezoek was voor iedereen tot een feestje.
Dank je wel lieve bill, voor al die kleine
feestjes !
Ik wens de familie en iedereen die hem na stond heel veel sterkte toe.