Dit register is aangemaakt door Bart Ketelaar op 20 juni 2026 en blijft zichtbaar tot 20 september 2026
Henry Ketelaar
Eindelijk rust …
Dankbaar voor alles wat hij voor ons gedaan heeft,
nemen wij afscheid van mijn lieve man, vader en opa
We wensen jullie heel veel sterkte de komende tijd.
Wat een verdrietig nieuws,
gecondoleerd,
Heel veel sterkte in deze lastige tijd,
Jouw voetbal carrière is begonnen bij De Meer, daarna TOB, waar jij samenspeelde met Ruud en Bram, zo leerde wij jou kennen. Je echte hart lag bij Ajax maar dat was als supporter. Op de zaterdagochtend werd er nog extra getraind op een veldje in Amsterdam Zuidoost. Het groepje fanatiekelingen bestond uit broer Peter, Ruud en Rob en Nico van Kooten. Menig broodje kwam je na afloop bij ons eten. Jij wist alle standen van alle wedstrijden!! Dit heb jij nog jarenlang vol kunnen houden.
Ook samen een weekendje doorbrengen in Limburg op de Gulpenberg Panorama, hebben wij goede herinneringen aan. Jullie kwamen met de lichtblauwe NSU s ’avonds aan bij de caravan van mijn ouders, die deze speciaal 3 weken daar hadden laten staan voor Ruud en mij, Wij hadden geen rijbewijs, dus ook geen auto. De NSU bracht ons naar Monschau voor een super dagje uit. Op de terugweg kregen wij Noodweer en jij moest de auto aan de kant zetten, want wij zagen niets meer. Toen het weer beter werd heb jij ons veilig bij de caravan gebracht. Dit was toen allemaal kaart lezen. Tom Tom bestond nog lang niet.
Iedereen merkte dat je steeds meer last kreeg van angsten. Op Ruud zijn 70ste verjaardag had hij een Kolfclinic georganiseerd, jij vond buiten tijdens de lunch mijn fiets er mooi, maar erop fietsen dat was toch een dingetje! Ook de kolfclinic was een echte uitdaging voor je maar je hebt het wel gedaan!
Lieve Broer,
Wat hebben wij toch veel leuke tijden met elkaar gehad.
Kwamen uit een leuk en lief gezin. Pa en Ma waren er voor ons. Het waren geen knuffelouders en wij hebben dat min of meer overgenomen. Knikkeren , thuis bij Pa en Ma, had Pa een lange liniaal en ik schoof de de landenknikkers naar voren naar de andere kant van de mat en jij noteerde wie er won. Een oude dot, genaamd Nepal, won bijna altijd.
Voetballen, jaren gingen wij thuis en uit naar wedstrijden van Ajax. Jij kocht de kaartjes op de ochtend om 12.00 uur voor toen 0,50 cent. Samen met twee vrienden gingen we met de auto naar uitwedstrijden. Hebben ook samen een paar jaar bij de Meer A-junioren ge-voetbalt. Met de A2 werden wij in 1967 kampioen.
Vakantie, met Ans en Tonia , op vakantie naar de boerderij van onze oom. Streaken , of te wel naakt , badmintonnen in de achtertuin. Er liep een pad naast het veld naar een boerderij van een boerengezin met meiden. Wij hoorden ze aankomen en doken de bosjes in. Gingen elke dag daar eieren halen. Normaal deed de boer open, maar de volgende dag werd de deur ge-opent door het hele gezin. Wij waren sprakeloos.
Het laatste jaar was je de weg kwijt, sprak veel in het verleden.
Lieve broer rust zacht.
Mooie en hartelijke herinneringen aan Henry. Die zijn er veel, maar één springt eruit. In de jaren 80 waren wij een midweek op vakantie in de Eemhof. Op één van die dagen moest ik in Amsterdam afrijden. Dat was niet goed gepland en ik kon die datum niet meer veranderen. Henry was bereid om mij vanaf de Eemhof naar Amsterdam te rijden, zodat ik toch rijexamen kon doen. Helaas ben ik toen gezakt. Ik besefte pas later wat Henry voor mij had gedaan, want het was wel een dagdeel van de vakantie.
Ik heb hem altijd gekend als een sportieve man, die veel van voetballen hield. Rond 1975 was Ruud Geestman mijn gymnastiekleraar. Hij speelde ook in het eerste team van Go Ahead Eagles. Henry vroeg mij of ik een handtekening aan Ruud wilde vragen. Ik weet echter niet meer of ik dat heb gedaan.
Rob (ook namens Roelien)
Wat jammer dat ik niet eerder mijn bijdrage heb geleverd. Dit ligt geheel aan mij ik heb die laatste regel op de rouwkaart
over het hoofd gezien.
Wat ik ook heel erg vervelend vind is, dat ik door omstandigheden niet bij de rouwbijeenkomst aanwezig was.
Ik voelde mij die dag niet erg lekker en met die hitte erbij dorst ik het niet aan in de auto te stappen.
Henry was mijn oudere broer en na mij volgde er nog twee jongens. Aan de muur bij ons in de kamer hing een
tegeltje. Vier zonen en papa vijf plagen voor mama. En dat was af en toe wel zo. Als wij vervelend waren kwam
mijn moeder wel eens achter ons aan met de wasstok. Er werd nooit echt gebruik van gemaakt meestal kreeg je een
tik en daar bleef het vaak wel bij.
Ma had het niet makkelijk en had best ook wel een dochter willen krijgen. Mijn vader heeft zijn best gedaan, binnen
een jaar na de geboorte van Henry kwam ik ter wereld. In een van de felicitaties ter gelegenheid van mijn
geboorte stond letterlijk: "Zo Theo je hebt er geen gras over laten groeien". Maar helaas geen meisje.
Zo groeiden Henry en ik met een klein leeftijdsverschil naast elkaar op. Soms zaten wij samen in bad. Daar
zijn nog foto's van. Van de peuterjaren kan ik mij niet zo veel meer herinneren. Na de geboorte van Peter
waren wij een aantal jaren v.w.b. spelen en spelletjes doen op elkaar aangewezen. Net als Peter kan ik mij nog
goed herinneren dat wij met knikkers en een liniaal een soort wielrenwedstrijdje speelden.
Vaak kwam het idee van dit soort spelletje van Henry en hij was ook altijd de baas. Zo werd ook op straat
gevoetbald en wij speelden de Tour de France na door een rondje in de omgeving te rijden met als start en
finish de Pretoriusstraat. Henry beheerde de stopwatch.
Het was helaas niet altijd pais en vree tussen Henry en mij en dat leidde wel eens tot wat fysiek geweld.
Dat was jammer zand erover.
Zo eind jaren 60 kwamen de meisjes in het spel. Als er wat te vieren viel, eindexamen geslaagd dan moesten
er natuurlijk meisjes uitgenodigd worden. Die werden in de buurt gezocht dat was toch niet altijd een
groot succes. Henry kwam toch vaak uiteindelijk met een vriendinnetje aanzetten en die werd dan naar huis
gebracht dan was Henry even zoek. Uiteindelijk kreeg Henry contact met Ans en was de eerste die trouwde
en het huis uitging.
Er volgde wat vervelende jaren Pa werd ziek en overleed. Dat was en gemis en Ma stond er een aantal jaren
alleen voor.
Wat ik nog steeds heel erg waardeer, Henry nam de taak op zich om Ma te ondersteunen v.w.b. financiële en
en zakelijke aangelegenheden. Hij werd daarin gesteund door Ans als de zorg voor Ma daar om vroeg.
Bij deze alsnog mijn dank daarvoor.
Helaas ging het de laatste maanden hard achteruit met Henry. En is hij uit eindelijk veel te vroeg overleden.