Dit register is aangemaakt door Daan Westendorp op 19 juni 2026 en blijft zichtbaar tot 19 september 2026
Elisabeth van Garderen
Je nam ons mee in al je levenslust, wij zetten dit nu samen voort.
We zullen je ontzettend missen, rust zacht lieve Elisabeth.
In liefde nemen wij afscheid van
We leerden elkaar kennen in oktober 2024, door de oproep van Elisabeth op Facebook, ze vroeg daarin tijdelijk hulp met het uitlaten van hondjes.........Dat werd een vaste afspraak voor 2x per week wandelen met Poppy en Bart. Na het terugbrengen van de honden stonden we vaak uitgebreid te kletsen, open over alles wat haar bezig hield in het leven. Het contact bleef, soms telefonisch, tijdens ziekenhuisopname en in de periode in het Hospice. Heel bijzonder om Elisabeth gekend te hebben. Liefdevol heeft ze Bart aan mijn goede vrienden toevertrouwd.
Wat verdrietig om te horen van Elisabeths overlijden. We kenden haar nog maar kort, omdat we hoorden dat ze op zoek was naar een goed thuis voor Bart, haar mooie lieve hond. Haar liefde voor hem was meteen duidelijk, en ook hoeveel zorg ze besteedde aan het vinden van de juiste plek. We zijn haar dankbaar voor het vertrouwen dat ze in ons stelde, en zijn nog steeds heel blij en gelukkig met Bart. We zullen heel goed voor hem blijven zorgen.
Jervis en Joan
Een aantal maal kookte ik voor Elisabeth in het hospice.
Ik schreef daar het volgende verhaal over.
Als ik op de deur van de kamer klop, slaan de honden aan.
Twee prachtige honden die direct beginnen te snuffelen en
aangehaald willen worden.
Het zijn haar knuffelhonden. Veel te groot voor op het bed maar ze
laten zich niet tegenhouden als ze hen roept. Een bed vol honden
met een gelukzalige Elisabeth daartussen. Om de paar dagen
logeren haar lievelingen bij haar in de kamer. Even een win win
situatie die je niet vaak tegenkomt in de hospice. Honden blij, zij
intens gelukkig.
‘Ze zijn echt mijn ziel en zaligheid’, verzucht ze. Want aan dat
winnen zit onvermijdelijk ook een keerzijde. Waar gaan deze
prachtige Ziel en Zaligheid naar toe als zij er niet meer is?
Binnenkort komt er iemand langs.
‘Kijk die rashond wil iedereen wel maar ik wil zo graag dat ze
samen blijven. En dat zal nog een hele puzzel worden. Ik kijk er
huizenhoog tegenop. Als zij weg zijn dan is het voor mij ook
afgelopen.’
‘Ik heb prachtige kinderen, twee super lieve honden en kanker
Van de eerste twee zal ik afscheid moeten nemen’, zegt ze. ‘Het
laatste mag ik houden. En ik vind die kanker toch zo zonde van de
tijd. Van mijn tijd. Kijk, ik hoef niks. Geen dure spullen, geen groot
huis, geen luxe vakanties. Ik kan zo gelukkig worden van schijnbaar
bijna niets. Iedereen staart zich maar blind op hebben, hebben,
hebben. Steeds meer spullen. Steeds meer bezit wat anderen ook
hebben om daar dan vervolgens heel ongelukkig mee te zijn. Maar
weet je, ik kan al gelukkig worden van een bloemetje dat nog aan
de struik zit terwijl het al hartje winter is. Een bruin blaadje waar
een prachtige regendruppel op ligt. Dat is voor mij het leven. En dat
wil ik. Ik wil alleen maar leven. Meer niet.’
Even sta ik de gedachte toen dat ik de twee knappe blafferds
gewoon meeneem naar huis. Vooral omdat ik dat vuilnisbakje het
niet wil aandoen dat hij alleen achterblijft.
‘Eerst maar eens lekker eten misschien?’ red ik mezelf.
‘Ja, laten we vooral lekker blijven eten. Wat ga je maken?’
‘Iets met peer’,stel ik voor. Daar is ze dol op.
‘Peer in bladerdeeg met blauwe kaas, tijm en honing. En worteltjes
met gebakken aardappeltjes uit de oven?’
‘Oh, dat klinkt heerlijk. Zoet en zout. Net als het leven zelf. Je
maakt mijn hele dag weer goed.’
Ik loop weg van het bed en de honden snuffelen opnieuw aan me
en willen nogmaals aangehaald worden. Ik bijt op mijn tong en ik
zeg het niet. Ik zeg het niet….
In plaats daarvan vraag ik of Ziel en Zaligheid ook nog iets willen
eten? Want gasten mogen immers altijd mee eten bij ons in de
hospice.
Gecondoleerd en sterkte voor een ieder.
Wil van der Meer
Mooie herinneringen van lang geleden. Rust zacht.
Vandaag bij het Boothuis de gedachte: ' Hoe zou het met Liesbeth zijn?' En met Bart en Poppy die het terras als hun tweede huis beschouwden?...En dan nu het bericht dat ze is overleden. Zo gaat dat met andere hondenbazen, je komt elkaar tegen en als de honden het met elkaar kunnen vinden komt het met de mensen ook wel goed. Je ziet elkaar vaak en soms lang niet. Elizabeth had een speciaal plekje in haar hart voor iedere hond. Ze maakte prachtige foto's die een verbazingwekkende uitwerking hadden.
Een sterke persoonlijkheid met eigen ideeën.
Een mooi mens. Ze zal gemist worden.
Lieve Lies,
We gaan je liefde, enthousiasme, je mooie foto's en onze praatjes enorm missen! Ongelooflijk fijn om je zo vaak gezien te hebben bij Steiger 4, lekker koffie (of stiekem een rood wijntje) op het terras, of een praatje en kijken naar de zeilbootjes. Je zei altijd dat je onsterfelijk bent, en dat geloven wij nog steeds. Veel sterkte aan de familie en natuurlijk de hondjes!
Heel veel liefs, ook namens Mehdi,
Floris
Watersportcentrum Sloterplas
Peggy en ik kennen Elisabeth van de hondenclub in Badhoevedorp. Een automatisch klik, Elisabeth toen nog met Floyd, wij met Morro & Padoue. Black and White in koningspoedels. Vele gezellige zaterdagochtenden en cappuccinos bij de Steiger meegemaakt. Elisabeth maakte zich drukker om haar honden dan in haar naderend einde. Haar honden en iedereen die haar kende, zullen haar missen. Rust zacht lieve Elisabeth. Peggy & Nils.