Dit register is aangemaakt door Mary op 27 februari 2026 en blijft zichtbaar tot 27 mei 2026
Johan Vos
Je krachten namen langzaam af,
maar je was niet echt ver weg
en onze handen en ons hart bleven verbonden.
Lieve Mary en Roel, verdriet, maar ook opluchting denk ik, we denken aan jullie, lieve groetjes van Willem en Tineke Lok
Lieve Mary, kinderen en kleinkinderen, Wij leerden Johan in 1976 kennen. Hij was neuroloog in het Sint Lucas Ziekenhuis. Hij zorgde goed voor de patiënten en voor de opleiding van arts-assistenten. Enkele jaren later was Johan stafvoorzitter van de medische staf van het ziekenhuis. Met genoegen denken wij terug aan die samenwerking. Ook buiten het ziekenhuis troffen wij ons regelmatig in de privé sfeer. Gesproken werd over huizen, woonplaatsen en muziek. Bovendien vond Johan voldoende tijd om ons boek in het Engels te vertalen. Na zijn pensioen wist hij ons regelmatig te bezoeken op zijn fiets. Zijn laatste verrassing op de fiets was zijn bezoek in 2019 aan ons in Vinkeveen. Ook al onze bezoeken aan Johan in Stichtse Vecht zijn zeer dierbare herinneringen.
Johan heel veel dank voor al die vriendschapsjaren.
Wij wensen Mary en de kinderen veel sterkte met dit verlies.
Wij zullen Johan in onze gebeden herdenken. Onze hartelijke groeten, May en Ine.
Lieve Mary en Roel en familie. Gecondoleerd , wens jullie sterkte. Liefs Ada
Denk terug aan de leuke gesprekken met veel (droge) humor in het verleden! Fijn om hem gekend te hebben.
Johan kwam via Mary in mijn leven
en ik was vol bewondering hoeveel liefde zij kon geven
oplettend en deskundig hield ze zijn gezondheid in de gaten
en dat heeft heel veel mogen baten
Natuurlijk verzuchtte Johan vele malen
“kom je me nu alweer ophalen!?
moet ik echt weer mee naar toneel of concert?
liever kruip ik lekker in mijn bed!”
Hebben jullie ooit Johan’s Albondidas balletjes geproefd?
het is alsof je in Spanje vertoeft
Johan maakte ze verschrikkelijk lekker klaar
kruidig, luchtig en niet zwaar
En zaten we op een bankje bij de vijver
dan vertelde Johan vol ijver
over het leven van een eend
de natuur was hem alles behalve vreemd
En nu, aan de rand van het lenteseizoen
gaven jullie hem een afscheidszoen
terwijl de vogels kwinkeleerden
liet Johan los wat hij begeerde
De verbondenheid blijft
waar het leven je ook drijft
Beste nabestaanden,
Bij toeval trof ik de overlijdensadvertentie van Johan Vos in de Volkskrant van dinsdag 3 maart jl.
Allereerst wil ik u hiermee condoleren.
Dan: een herinnering aan Johan van héél lang geleden.
Wij woonden naast de familie Vos op het Zuideinde in Broek in Waterland. Johan kwam graag om een buurpraatje. Ik herinner mij hem als een zachtaardige jonge medisch student. Maar vooral heb ik mooie herinneringen aan zijn vioolspel dat 's avonds klonk als ik al lang in mijn bedje lag.
Ik wens u veel sterkte met het verlies.
Ingrid Walpoott
Lieve Mary en Roel,
Een laatste groet,
Toen Johan bij mij op muziekles kwam, was er meteen herkenning: door zijn rustige uitstraling hadden wij vaak plezier. Ik zag hem daarom als een vriend die, voor mij inspirerend is geweest met zijn positieve houding.
Johan, het allerbeste
Veel liefs,
Joop
Lieve Mary, beste Roel,
Wat een talloze goede herinneringen hou ik aan Johan. We hebben samen met nog enkele andere neurologen de opleiding neurologie gestalte kunnen gegeven. Hij liet zich verleiden om vanuit een academisch ziekenhuis (WG te A’dam) naar het Sint Lucasziekenhuis te verhuizen om er de opleiding te versterken. We hebben veel aan hem te danken gehad, en omgekeerd denk ik dat hij zich meer thuis voelde in « het Lucas » door het accent te leggen op het onderwijs in klinische vaardigheden, een ontspannen sfeer en de beperkingen van administratieve rompslomp.
Alle arts-assistenten waren zeer op hem gesteld, zijn gevoel voor humor en zijn relativeringsvermogen zorgden ervoor dat de stage bij hem extra op prijs werd gesteld. Hij was een briljante docent en door de humane benadering van z’n patiënten tijdens de wekelijkse « Grote Visite » was hij zeer geliefd.
Na onze pensioneringen hebben we gelukkig nog enkele keren van zijn gezelschap kunnen genieten tijdens culinaire uitstapjes met z’n vieren.
Lieve Mary en familie,
Onze levens liepen lang parallel: het Herseninstituut aan de IJdijk, de opleiding in Pav.II van het WG en voor mij deels in het St.Lucas waar ik je later weer tegenkwam toen je het WG al had verlaten, de Amsterdamse Neurologen vereniging en natuurlijk niet te vergeten de sociale contacten, mede door de kinderen, in het bruisende Amsterdam Zuid. Later verwaterde de contacten maar de vrolijke herinneringen aan Johan bleven.
Heel veel sterkte, ook namens Ineke,
Walter
Halverwege de jaren '80 leerde ik Johan kennen op het Afasiecentrum van het (toenmalige) Sint Lucas Ziekenhuis.
Op woensdag- en donderdagochtend kwam hij daar altijd heen voor de patiëntbesprekingen en om brieven te dicteren aan de verzekeraars. Niet echt zijn favoriete bezigheden...
Met enige regelmaat denk ik nog terug aan een opmerking van hem tijdens zo'n bespreking, waarmee ik het destijds totaal oneens was. We stonden vrij lang sitil bij een bepaald persoon, waarna Johan opmerkte dat degenen over wie het meest gesproken wordt dat vaak het minst verdienen.
Nu (zeker in het huidig tijdsgewricht) zie ik dit als wijsheid.
Het is mooi dat velen goede herinneringen aan Johan koesteren,
Monique
Beste Mary en verdere familie, gecondoleerd met het verlies van Johan. Veel sterkte toegewenst.
Hartelijke groet, Arie & Erica
Het was in mijn eerste of derde studiejaar geneeskunde (1973 of 1976) dat Johan een plenair college neurologie gaf. Hij liet een middelbare vrouw op een brancard de zaal binnen rijden. Ze reageerde niet, ze leek te slapen. Het bed werd een paar maal gedraaid zodat we het allemaal duidelijk konden zien. Johan deed een aantal eenvoudige neurologische onderzoeken en het werd duidelijk dat de patiente in coma was. Toen vertelde hij wat meer over de achtergrond van haar ziekte en haar behandeling. Een ernstige hypoglycemie veroorzaakt door veel te hoge insuline dosering was de oorzak van het huidige beeld. De prognose was slecht, ze zou niet herstellen. Aan het eind van het college zei Johan heel eenvoudig: ‘erg he’.
Deze laatste eenvoudige woordjes van de docent maakten dat ik dit college onthouden heb. Het was een simpele maar o zo menselijke uiting van medeleven. Dit had ik nooit bij andere docenten gezien. Menselijk en liefdevol.
Ik denk dat hij mede mijn keuze voor de neurologie heeft bepaald. Jaren daarna kwam ik Johan weer tegen, hij in het Lucas ziekenhuis als collega neuroloog, ik in het AMC. We hebben het nooit beproken maar voor mij bleef Johan een belangrijke, sympathieke en heel belangrijke collega, die mij op een subtiele maar belangrijke wijze beïnvloed heeft.
Natuurlijk mag ik mijn jaargenote Mary niet vergeten, met wie ik altijd, weinig frequent, plezierig contact had. Veel sterkte in het opnieuw inrichten van je leven zonder Johan. Heel veel hartelijke groeten, Martien Limburg
Beste Mary en Roel,
Ik schrik van het overlijdensbericht van Johan. Ik kwam hem een paar jaar geleden nog regelmatig tegen bij Albert Heijn in Weesp, alwaar ik nog steeds woon en Johan op de fiets vanuit Driemond kwam. Dan haalden we herinneringen op aan het Sint Lucas Ziekenhuis, alwaar we vaak ook spontaan leuke gesprekken hadden. Altijd belangstellend en zo trots op zijn zoon Roel. Ik wens jullie heel veel sterkte. Hartelijke groeten, Loes Dorenbos-Nollet.