Dit register is aangemaakt door Marlize Laport op 26 december 2025 en blijft zichtbaar tot 26 maart 2026
Jan Abraham (Bram) Laport
Met verdriet en dankbaarheid in ons hart, omdat wij hem zo gaan missen, laten wij u weten dat onze broer, zwager en oom is gestorven.
Met Bram alles gedeeld vanaf 1980, waar ik hem leerde kennen als bassist van de CASA 400 Houseband, Uiteraard een grote muzikale reis, maar ook zijn studies, zijn liefde voor de cartografie, voetbal, politiek en niet te vergeten vooral, zonder daar groots over te doen, zijn liefde voor mij en mijn kinderen. Discussies ging Bram niet uit de weg, want eigenwijs was hij wel. Maar wel altijd met respect voor de ander zijn mening. Bram stond altijd klaar om iemand (ons) uit de brand te helpen met zijn Brammende vorm van humor. Maar het liefst was hij op zich zelf, waar hij af en toe in gestoord moest worden. Hij liet gisteravond een groot gat achter, want oudjaar werd al 45 jaar lang gezamenlijk gevierd. We gaan Bram bijzonder missen. Hij was één van mijn beste vrienden. Gelukkig is hem een verzorgingshuis bespaard gebleven. Rust in vrede, Bram
Ik leerde Bram kennen bij de padvinders. En later werden en veel plaatjes en muziek gedraaid met Wim Schipper op zijn kamer in jullie huis aan de bergweg. En toen hij later in bandjes speelde als basgitarist viel vaak op dat deze bassist zo enthousiast en swingend speelde. We logeerden regelmatig in zijn appartement aan de nieuwendijk. Ook aan zijn spel op de contrabas was duidelijk te zien dat hij daar veel plezier in had. Hij was echt een muzikaal mens. Gecondoleerd met zijn overlijden
Bram leerde ik medio jaren 1980 kennen via Maarten Eilander. Hij woonde toen nog op de Nieuwendijk. Hij was onder de indruk dat ik een Powermac had aangeschaft en als Applefreak was hij meteen bereid om mij bij allerhande practische computerzaken vol support en humor te helpen, flesje whiskey als blijk van mijn waardering. Altijd was hij een vraagbaak voor Macproblemen. Samen maakten we ook deel uit van de Octopedians, een groep muzikanten profs en vooral amateurs die wekelijks samen musiceerden en improviseerden onder leiding van Herman de Wit. Bram propte die contrabas dan in zijn kleine auto en dat paste allemaal net. Ik ken Bram als een lieve betrouwbare integere vriend, die veel gevoel voor humor had, gesteld was op zijn privacy en autonomie. Behulpzaam was om er voor de vader van mijn kind te zijn als dat nodig was. Bram heeft de laatste jaren veel ingeleverd en zijn kwetsbaarheid was zichtbaar. Toch overviel zijn overlijden me. Ook ik zal je missen! RIP Brammetje
Voor Bram,
Zo uniek, eigen en bijzonder als je was in je passies, in je humor, in je vaak stille genieten, zo groot is de lege plek die je achterlaat; zo moeilijk te geloven is het dat je niet meer onder ons bent.
We hebben elkaar ontmoet in 2001 tijdens een groepsreis naar Afrika; het doel: een totale zonsverduistering zien. Dit jaar zouden we 25 jaar gedeelde eclipsfascinatie gaan vieren in Spanje. Ik zal je missen als het daar op 12 augustus midden op de dag donker wordt. Zo voelt afscheid van je moeten nemen nu ook: alsof het midden op de dag donker is geworden. En tegelijk vertrouw ik erop, zoals het ook gaat bij een eclips, dat er licht terugkeert: licht van zonnige herinneringen. Ik denk aan al onze eclipsavonturen - vaak samen met Jetse, Ellen en Freek - in Zambia, Australië, Libië, Rusland, China en de Verenigde Staten. Waar ik dan vaak woorden tekort kwam, vinkte jij met een glimlach rustig je eclips-vakantieplanner af (“gezien!”) en kon je alle belevenissen heerlijk onderkoeld en raak samenvatten: “Veel mooier worden vakanties niet”. Zo was ‘t, en tegelijk was in dergelijke humoristische kwinkslagen je bezieling en je plezier voelbaar.
Ik denk niet alleen aan de eclipsreizen maar ook aan de gezelligheid van de maandelijkse landenavonden met reisverhalen en vooraf een Grieks etentje, aan ons gedeeld enthousiasme voor Apple gadgets, aan de liefde voor (ieder in zijn eigen genre) muziek, aan de oranje voetbalfeestjes en aan (eens in de vijf jaar) Sail Amsterdam. Afgelopen augustus was 't weer echt genieten: jij vooral als stille genieter, zo was je. De afgelopen (bijna) 25 jaar hebben we de deur niet bij elkaar plat gelopen, zo was je niet. Maar al die jaren hebben we samen wel ontzettend veel meegemaakt, veel gezien, veel beleefd. De herinneringen aan dat alles koester ik. Dank, Bram; dank voor wie je was, voor je eigenheid, voor je vriendschap.
In 1991 kwamen we op de Zeeburgerkade wonen, ongeveer een jaar later richtten we de Pakhuisband op, met Bram en Danny Werner. Met een wisselende dikke handvol mede pakhuizen-bewoners heeft dit gelegenheids bandje (helaas maar een 3-tal keren) de Pakhuisfeesten luister bij mogen zetten, steevast gevolgd door een optreden van de eigen band van Danny en die van Bram. Ze behoren tot de hoogtepunten in mijn muzikale herinneringen. 2 jaar geleden kwam het trieste bericht van het overleiden van Danny, en dan nu het trieste bericht van Bram. De Pakhuisband is definitief geschiedenis.
Ach lieve Bram, je kaart komt net binnen en vandaag was de dag van het afscheid. Toen ik als nieuwe pianist, de vorige eeuw, de eerste keer bij Koki Boga binnen kwam, was het Internet vers, speelden we muziek en met dansende nootjes als plaatjes en gifjes. We mailden via mainstreet.nl en ik leerde big band klassiekers kennen. Jaren later speelde jij nog steeds bij de band, nu Majaztic geheten en dat was terugkomen op een vertrouwde plek. Met echt heel bijzondere momenten onder leiding van Thomas en daarna Klaas. Rust zacht, lieve Bram.
PS. Ik heb nu ruzie met de website over de captcha enzo. Echt iets waar jij wat van zou vinden. Kijken of het me lukt deze te plaatsen.
Toen ik rond het jaar 2000 in Amsterdam ging studeren zag ik ergens op een prikbord een advertentie voor nieuwe leden voor de Koki Boga Big band.
Samen met Laurens Thissen ging ik kijken bij een repetitie. Zelf zat ik in eerste instantie maar een paar maanden bij de Big Band, maar Laurens bleef ruim twintig jaar lid en via hem bleef ik ook bij de band betrokken.
Eerst als invaller, later als interim dirigent en daarna weer als gewoon lid en bestuurslid.
In al die fases was er een constante factor: Bram.
Bram was er eigenlijk altijd bij op repetities en optredens. De enige uitzonderingen die ik kan herinneren waren reizen om een eclips te gaan bekijken.
Ook voor het bestuur was Bram onvermoeibaar als penningmeester.
De naamswijziging van Koki Boga Big Band naar Majazztic big band kon Bram niet bekoren. Prima dat de band een nieuwe naam had, maar Bram hield de originele Koki Boga website nog bij.
In de corona periode lag de big band stil en toen het stof neergedaald was, bleek het opnieuw opstarten toch lastiger dan gehoopt.
Ondanks dat de jaren begonnen te tellen was Bram nog steeds trouw van de partij.
Helaas lukte het niet om de band weer over het kantelpunt te trekken en moesten we besluiten om te stoppen.
We besloten nog een keer te gaan spelen en daarna in onze vaste stek Elsa's Café met zijn alleen te gaan eten.
Het was een mooi slot van de band waar Bram van begin tot eind deel van uitmaakte.
Bedankt Bram voor alle jaren samen muziek maken en voor de gezellige bestuursvergaderingen bij het Boulevard Café.
Ik kan het nog amper bevatten, zo onwerkelijk. Op 12 december (na de landenlezing in Amstelveen) maakte we nog het plan om naar Rotterdam te gaan; we wilden de rondleiding bij de Van Nellefabriek doen want die stond al een tijdje op ons lijstje.
We hebben elkaar in 2001 leren kennen bij de eclipsreis door Zambia en Zimbabwe. Tijdens de zonsverduistering in Spanje aankomende zomer, zouden we ons 25-jarig jubileum in de pocket hebben.
Nadat ik in 2002 naar Amsterdam was verhuisd, zagen we elkaar vaker. We bleken veel gedeelde interesses te hebben. Zo hadden we allebei Sociale Geografie gestudeerd en hielden er een verzameling atlassen op na. Tijdens de eclipsreis in China kochten we onze eerste atlas in het Chinees. Bij cartografische tentoonstellingen waren we helemaal in ons element. Maar ook musea en werelderfgoed bezoeken vonden we geweldig. Jij had net als ik oog voor detail; we zagen dingen waar anderen aan voorbij liepen en lachten om situaties die anderen niet opvielen. We genoten van cultuurhistorische fietstochtjes door de polder of we fietsten langs bijzondere plekken in de stad. Ook architectuur was een van onze grote passies. Niet alles vond je even mooi. Zo fietsten we een keer langs de witte aanbouw (de badkuip) van het Stedelijk Museum toen je uit het niets, keihard riep: ‘Foei!!!!’. Iedere keer als ik langs het Stedelijk fiets, hoor ik je weer en moet ik enorm lachen.
Naast de vele fietstochtjes hebben we ook leuke boot- en autotochten gemaakt (vaak met onze fietsen op de auto; wat een grappig gezicht was door je glazen dak). We genoten erg van terrasjes. Vooral die keer bij Wilhelmina Dok aan het IJ, toen een cruiseschip voor ons neus ging keren. We zaten met open mond te kijken hoe die drijvende wolkenkrabber de wal net niet raakte. Ja, we sloten onze uitjes graag af met een drankje, een hapje en soms nog een bioscoopfilm als toetje.
Ook hielden we erg van (wereld)muziek. We bezochten concerten, gingen naar jazzclubs en we speelden in dezelfde Sambaband. Zo ben jij nog naar Brazilië afgereisd voor een Samba workshop. De liefde voor (eclips)reizen heeft je naar vele bijzondere plekken in de wereld gebracht.
Je was een stille genieter. Maar soms ook een luidruchtige; als je weer eens uit de hoek kwam met zo’n typische Bram-opmerking, gevolgd door een enorme schaterlach... Dan was je echt op z’n Brams.
Wat hebben we veel gezien, veel beleefd en veel genoten! Alleen daarom al weet ik dat je een mooi leven hebt gehad! Ik zal je missen en denk tegelijkertijd met dankbaarheid en een grote glimlach aan je terug...
Thx 4 all dear Bram, and keep swinging!