Dit register is aangemaakt door Eric van Dijk op 17 februari 2021 en blijft zichtbaar tot 17 mei 2021

Anna Elisabeth (Bep) van Dijk - Lenior

09 december 1933 te Amsterdam 14 februari 2021 te Almere

De wereld is een schouwtoneel
ieder speelt zijn rol en krijgt zijn deel….

Net nadat ze vol enthousiasme haar nieuwe levensfase inging,
is onverwacht overleden onze markante en eigenzinnige
moeder, schoonmoeder en oma.

Lieve Buuf! 32 jaar zijn we elkaars buren geweest en hebben lief en leed gedeeld. Wat is er ongelooflijk veel gebeurd in die jaren. Jij verloor Arie, ik verloor Tjerk. Ik vond een nieuwe liefde in Mogens, jij wilde niet meer. Eentje was genoeg. Maar, jij kreeg kleinkinderen en daar was je o zo blij mee. In het begin deelden we nog niet zo veel. We waren gewoon goeie buren en hadden beiden ons eigen leven. Dat veranderde nadat we beiden onze partners verloren. Ik vergat nogal eens m’n huissleutel en belde dan bij jou aan om binnen te komen, want jij was bijna altijd thuis. In het begin klom ik dan, via jouw balkon, over het dak, naar mijn balkon, want mijn balkondeur was altijd open. Maar, omdat dat nogal eens gebeurde en nogal omslachtig was, hebben we op een gegeven moment toch maar de huissleutels uitgewisseld. We werden pas echt close, nadat ik in 2009, mijn nieuwe, Deense liefde, Mogens had voorgesteld. Dat vond je wel wat, zo'n grote stoere Viking. De eerste jaren woonde Mogens in Denemarken en ik in Nederland en we reisden heen en weer om elkaar te zien, vaak voor een lang weekend. Als ik dan terug was, of Mogens was in Almere, dan wilde je alles horen over Mogens en het leven in Denemarken. Zo kwamen we dus heel vaak bij elkaar op bezoek en gingen samen boodschappen doen of naar kringloopwinkels, op zoek naar mini theepotjes. Daar hebben we er samen heel veel van gescoord. En, toen mijn ouders overleden waren, kreeg jij ook de theepotjes-verzameling van mijn moeder. Dat vonden mijn broer en ik een mooie bestemming en elke keer als ik dan bij je kwam, zag ik toch weer iets dat aan m’n moeder deed denken. Het theepotjes virus had mij behoorlijk te pakken, want niet alleen met jou, maar ook met vriendinnen en mijn Ome Cor ging ik op theepotjes jacht. Ja, zelfs in Denemarken werd de theepotjes jacht voortgezet. En, elke keer weer als ik met een trofee bij je aankwam, was je als een kind zo blij. Elke keer riep je dan: O, wat een lieverdje of, O, wat een mooie, of O, wat een schatje. En dan kon mijn dag niet meer stuk. Jou blij zien, was zo heerlijk. Helaas heb je het laatste theepotje dat ik in Denemarken gevonden heb, niet meer zelf in ontvangst kunnen nemen. Erik heeft dat vorige week voor je gedaan. Toen mijn moeder overleden was, hebben we mijn vader een parkietje gegeven, voor gezelschap. Dat was een idee van jou. Mogens, jij en ik zijn er eentje gaan uitzoeken. Aangezien ik er niet van overtuigd was of mijn vader dat wel een leuk idee vond, vroeg ik: wat doen we met het vogeltje als hij hem niet wilt. Dan neem ik hem, zei je resoluut. En, zo gebeurde. Na een week bij m'n vader, verhuisde je eerst Joepie naar Almere. Maar, Joepie 1 vond het buiten veel prettiger dan binnen en ging er dan ook vandoor, toen op een onbewaakt ogenblik je raam openstond. Je zat in zak en as. We hebben de hele omgeving afgezocht, maar geen spoor meer van het groene vogeltje. Niets tegen m’n kinderen zeggen hoor, vroeg je ons. En zo kwam Joepie 2, een blauw vogeltje, want bij het uitzoeken, vond je die het leukste. Toch had je twijfels. Wat zullen mijn kinderen en vriendinnen zeggen, als ze plotseling een blauw vogeltje zien, in plaats van groen. De oplossing kwam van Mogens. Als ze zeggen: hé, je vogeltje was toch groen? Dan kun je in alle eerlijkheid zeggen: nee hoor, dit vogeltje is altijd blauw geweest. En zo geschiedde! Maar, ook Joepie 2 was geen lang verblijf bij je gegund. Op een zekere dag had je werkster de ramen schoongemaakt en de gordijnen open gelaten. Joepie 2 nam een duikvlucht, maar had geen idee dat het raam nog dicht was en knalde daar tegen aan en heeft die klap niet overleefd. Toen dachten wij: er komt geen vogeltje meer bij Buuf. Maar wie schetste onze verbazing dat je ons kwam vertellen dat je toch weer een parkietje wilde gaan uitzoeken. Sterker, het moesten er twee worden, want dan hadden ze gezelschap aan elkaar. En aldus arriveerden Joepie 3 en 4. En die zijn tot het einde gebleven en zitten nu ergens in een grote voliere met een heleboel andere parkietjes. Samen een harinkje prikken was de laatst jaren, onze weekelijkse vast prik. En, je bent bij mij op yoga gekomen. Tijdens mijn opleiding ging ik een keer boodschappen met je doen en kwamen we, heel toevallig in een supermarkt, een aantal vriendinnen van je tegen. Ik werd voorgesteld als je buurman, en dat ik in opleiding was voor yogaleraar. Dat vonden de dames wel wat en voor ik het wist had ik een klas met leerlingen op leeftijd, met jou als spil. Jullie waren een heerlijke groep, die ik liefkozend de Golden Girls noemde. Ik stond er echt versteld van hoe veel de yoga ook voor jullie nog kon betekenen. Ik heb daar echt heel veel van geleerd. Met onze kleine Takkie, die februari 2018 bij ons kwam wonen had je meteen een klik. Als we elkaar zagen, kreeg hij altijd de meeste aandacht. Hij vond het heerlijk als je af en toen op hem kwam oppassen, want Buuf had altijd iets lekkers voor hem bij zich. Helaas ging het in 2019 steeds slechter met Mogens moeder en we besloten om vervroegd naar Denemarken te verhuizen, om zo veel mogelijk bij haar te kunnen zijn. December 2019 vonden we een huis, januari 2020 hebben we het gekocht en 1 mei zouden we verhuizen. Jij vond het idee dat wij weg gingen, absoluut niet leuk. Je hebt alles geprobeerd om ons tegen te houden. We zouden het huis in Almere aanhouden als ons Nederlandse onderkomen als we weer naar Nederland zouden komen…..En de yoga zou worden voortgezet door een van de docenten, waar ik de opleiding had gevolgd. Maar, in februari 2020 veranderde alles met de opkomst van de corona pandemie. We hebben alles in het werk moeten stellen om toch nog naar Denemarken te kunnen verhuizen. Toen dat eenmaal geregeld was, overleed Mogens moeder eind maart toch nog onverwacht snel. En, ivm de pandemie mochten er geen yogalessen meer gegeven worden. Gevolg, ook de huur van het appartement in Almere werd opgezegd en vertrokken we op 1 mei dus definitief. Buuf, jij bleef achter en had geen yoga meer, geen dansen meer, en met rasse schreden ging je fysiek achteruit. En je miste ons vreselijk. Dat werd duidelijk tijdens onze wekelijks bel en of mailcontacten, soms met facetime. En, dat missen was wederzijds. We zijn in 2020 gelukkig nog één keer naar Nederland kunnen reizen en hebben je toen twee keer kunnen bezoeken, maar toen al merkten we dat je fysiek hard achteruit was gegaan. Na een val in december ben je via het ziekenhuis in de toonladder terechtgekomen. Daar leefde je de laatste weken helemaal op en je was zo blij met je nieuwe appartementje. We hadden je echt gegund dat je daar nog een fijn aantal jaren had kunnen genieten. Lieve Buuf, Je voelde als familie en we zullen je dan ook vreselijk missen. We zullen ook de wedstrijd missen, wiens amaryllis eerder in bloei staat en groter wordt. Dus, zetten we voortaan elk jaar, naast de Amaryllis voor Mogens moeder, er ook eentje voor jou. Je blijft in ons hart, voor altijd. Mogens, Tjaak en Takkie

Op 22 februari 2021 om 11:08 uur getekend door: Mogens Snedker, Tjaak Broek en Takkie

Condoleance toevoegen

Je e-mail adres wordt niet getoond

Gedenktekst